       Dziadek Kazimierz TOBJASZ i pradziadek Roch TOBJASZ urodzili się i zamieszkiwali w
niewielkiej miejscowości koło Sieradza -DĄBROWA WIELKA.
Najstarsza wzmianka o wsi pochodzi z 1276 r..Wówczas to z rąk księcia Leszka Czarnego
Dąbrowa przeszła w ręce szlacheckie. Na początku XVI w. stanowiła własność Dąbrowskich
herbu Pobóg a w drugiej połowie XVII w.- pułkownika wojsk koronnych Kazimierza Albina
Lenartowicza, uczestnika konfederacji barskiej.
                            Syn Lenartowicza, Andrzej sprzedał Dąbrowę w 1816 r. Józefowi i Łukaszowi
Kobierzyckim. W rękach Kobierzyckich wieś pozostała do roku1888. Wówczas to na publicznej licytacji
zakupił ją Grzegorz Dunaj.
                            Ostatnim właścicielem wsi był w latach 1900 - 39 Tadeusz Puławski poseł na Sejm
II Rzeczypospolitej, prezes oddziału Polskiej Macierzy Szkolnej w Sieradzu i założyciel szkoły
wiejskiej w Dąbrowie (1915 - 16 ). W Dąbrówce Wlk. urodził się pisarz, autor książek dla dzieci i
młodzieży - Teodor Goździkiewicz (1903 - 84).
                            Obecnie warto zobaczyć w Dąbrowie Wielkiej drewniany kościół parafialny
p.w.św.Michała Archanioła pobudowany na początku XVII w., o konstrukcji zrębowej.
Szczególną uwagę wśród wyposażenia zwraca ołtarz główny z obrazem patrona świątyni
oraz ołtarze boczne: barokowy z pocz.XVII w. i w stylu regencji z połowy XVII w..
Na przykościelnym cmentarzu stoi dzwonnica z zabytkowym dzwonem z 1728r. a wsród
starodrzewu odnaleźć można pomnikowe okazy lip i wiązów.
                           We wsi stoi również murowany, parterowy dwór wzniesiony na przełomie XVII i
XIX stulecia w stylu klasycystycznym. Od frontu na osi budowli znajduje się ganek  zwieńczony
trójkątnym szczytem wspartym na dwóch parach kolumn.
                          Jak mniemam kościół św. Michała Archanioła odegrał na pewno wielką rolę w życiu
mych przodków,  gdyż w nim najprawdopodobniej przyjęli Chrzest św. , I Komunię św. i uczestniczyli
w  nabożeństwach a dwór był miejscem pracy mego pradziadka Rocha, gdzie był służącym.
                           Ojciec mój i ja urodziliśmy się w BRZEZNIU,  gdzie dziadek Kazimierz TOBJASZ
zamieszkał z babcią Zofią Stanecką. Tam spędziłem dzieciństwo i lata szkolne. Tam  uczęszczałem
do szkoły podstawowej, a szkołę średnią ukończyłem w nieodległym Sieradzu.
                         BRZEZNIO jest stolicą gminy w powiecie sieradzkim. Wieś ta istniała już w XII w.
i była własnością biskupstwa krakowskiego. Biskup Iwo Odrowąż przekazał ją siostrom  Norbertankom
z Imbramowic k.Krakowa.  Stało to się pomiędzy 1218 a 1229 rokiem.
                         W 1683 r. wieś znajdowała się w rękach Zapolskich, od drugiej połowy XVII w.
-Błeszyńskich h.Suchekomnaty, właścicieli Złoczewa. Już w XVI w. istniała tu szkoła parafialna,
działająca do początku XX w. W 1908 r. powstała tu Spółdzielcza Kasa Stefczyka , w 1910 r. Kółko
Rolnicze, a w  1926 r. założono Spółdzielnię Mleczarską.
                         W centrum BRZEZNIA zwraca uwagę późnobarokowa bryła kościoła parafialnego
p.w. Św. Idziego wzniesionego w latach 1755 - 61 z fundacji Kazimierza i Teresy ze Strusów
Błeszyńskich. Budowla ta zastąpiła wcześniejszy kościół drewniany. We wnętrzu tej świątyni
uwagę przykuwa cenne barokowe wyposażenie oraz tablice epitafijne, w tym marmurowa
z portretem fundatora na blasze. Obok kościoła stoi dzwonnica z 1861 r., dworek plebanii z
1802 r.,  rozbudowany w XX wieku a przed kościołem kapliczka Św. Idziego.
                           Na miejscowym cmentarzu gdzie spoczywają prochy mych przodków i krewnych,
znajduje sie zabytkowa kaplica grobowa Korab - Kobierzyckich, którzy odegrali znaczącą rolę w
rozwoju Brzeźnia  i okolicznych wiosek. Odnaleźć tu można okazałe grobowce  przedstawicieli
okolicznego ziemiaństwa, a także mogiły powstańców z 1863 r. i żołnierzy poległych we wrześniu 1939r
Drugim regionem po Ziemi Sieradzkiej , w którym przyszło mi żyć, pracować
i uczyć się był Górny Śląsk. Tam poznałem żonę i tam urodził się nam pierwszy syn Rafał.
Był to krótki okres życia,  bo czteroletni. Wyemigrowaliśmy wkrótce na Dolny Śląsk, do
stolicy Polskiej Miedzi - LUBINA, i mieszkamy tutaj już 38 lat.
Mimo, iż jest to ogrom życia uczuciowo i emocjonalnie związany jestem z Ziemią Sieradzką,
gdzie spoczywają prochy mych przodków, gdzie nauczyłem się chodzić, czytać i pisać, gdzie
spędziłem szczęśliwe dzieciństwo i lata szkoły średniej, w której regularnie co 5 lat spotykamy
się z koleżankami i kolegami wspominając tamte czasy.
                         Początki miasta LUBINA sięgają XI wieku. Leżąca na szlaku handlowym mała
lubińska osada z czasem rozrastała się i przekształcała nabierając cech targowiska i miejsca  wymiany
handlowej miedzy kupcami i lokalnymi mieszkańcami zajmującymi się głównie  uprawą roli i hodowlą.
Lokalizację LUBINA przeprowadził około 1285 r. książę ścinawski Przemko. Powstała tu jedna z
dwóch  spisanych na Śląsku taryf celnych, która w 1388 r.  przeszła na własność miasta..
                        W swoich burzliwych dziejach LUBIN przechodził z rąk do rąk: należał do księstwa
wrocławskiego, do dzielnicy głogowskiej, po roku 1339 został sprzedany Piastom legnicko - brzeskim,
przez pewien czas był też stolicą odrębnego księstwa lubińskiego.
Wiek XVI był dla miasta okresem wielkiej prosperity. Wytwarzane tu sukno przez czterystu
sukienników było artykułem eksportowym miasta. Od XVII w. datuje się jednak okres zastoju
gospodarczego. Po zniszczeniach jakich Lubin doznał w czasie wojen trzydziestoletnich,
a następnie przez wojska Napoleona,  nigdy już nie powrócił do swej dawnej świetności.
Po II wojnie światowej, miasto poniosło dotkliwe straty. Zaledwie 2,2 tys.osób mieszkało
zaraz po wojnie w Lubinie.
                         Swoją dzisiejszą pomyślność zawdzięcza LUBIN odkryciu 23 marca 1957r. w
okolicy wielkich złóż miedzi i dynamicznemu rozwojowi przemysłu miedziowego.  KGHM  Polska
Miedź w naturalny sposób zdominowała przemysłowy pejzaż Lubina  a jednocześnie stała się motorem
napędowym dynamicznego rozwoju tego 80 tys. miasta.
                       W mieście tym przyszło mi żyć i pracować. Tutaj wychowaliśmy wspólnie z żoną
dwóch synów, doczekaliśmy się wspaniałych wnucząt oraz zasłużonych emerytur.

                                                                                                      Jan Marek Tobjasz